اختلال در خواب
اختلال راه رفتن در خواب

“راه رفتن در خواب”۱ یکى از اختلالات مربوط به خواب است که به صورت قدم زدن در حالت خواب بارز مى شود و طى آن کودک از رختخواب بلند مى شود و بدون این که هوشیار باشد و بداند چه کار مى کند، شروع به انجام کارهاى خودش (مثل غذا خوردن، حرف زدن، راه رفتن و…) مى کند. چنانچه در این حالت کودک از خواب بیدار شود، چیزى به خاطر نمى آورد و هیچ آگاهى اى از کارى که مى کرده است، ندارد. «خواب گردى» اغلب با صحبت کردن در خواب هم همراه است و به طور معمول زمانى که کودک وارد مرحله خواب عمیق مى شود (یعنى ۲ _ ۱ ساعت بعد از خواب رفتن) آغاز مى گردد.
• علائم و نشانگان راه رفتن در خواب
به طور کلى زمانى که کودک کاملاً در خواب فرو رفته است، ناگهان بلند مى شود. در این حالت حرکات او بسیار آرام و آهسته است. ممکن است انگشتان و دست هایش را مرتب تکان دهد. چشم هاى کودک مى تواند کاملاً باز باشد؛ حتى گاهى چشمک هم مى زند. گاهى کودک خواب گرد از رختخواب بلند مى شود و بدون هدف دور اتاق مى گردد. در بیشتر موارد نیز بدون مشکل و ناراحتى خاصى مجدداً به رختخواب برمى گردد و دوباره مى خوابد. کودک ممکن است این کارها را آرام و راحت انجام دهد، اما ممکن است گاهى فعالیت هاى هدفمندى را هم مثل لباس پوشیدن، باز کردن در و… انجام دهد.
به طور معمول کودک در حین انجام این گونه کارها هوشیار نیست، زمانى که با کودک صحبت شود، ممکن است او با زیر لب سخن گفتن و زمزمه کردن پاسخ دهد. هر دوره از خواب گردى تقریباً ۲۰ _ ۵ دقیقه طول مى کشد و بعد از آن دوباره به اتاق و رختخوابش برمى گردد.
• علت راه رفتن در خواب و خطرات ناشى از آن
پژوهش ها نشان مى دهند که ۱۵ درصد از کودکان بین ۱۵ _ ۵ سال براى اولین بار دچار خواب گردى مى شوند و ۶ _ ۳ درصد این کودکان بیش از یک بار در خواب راه مى روند. این اختلال در پسرها شایع تر از دخترهاست؛ و به طور معمول وقتى روى مى دهد که کودک دچار خواب هاى پریشان شده است.

چنانچه این اختلال در بین والدین و اعضاى دیگر خانواده نیز مشاهده شده باشد، مى تواند به عنوان اختلالى ارثى شمرده شود. ۲۰ _ ۱۰ درصد از خواب گردى هاى کودکان مى تواند ناشى از سابقه خانوادگى باشد.

همچنین خواب گردى کودک، مى تواند ناشى از خستگى مفرط و یا فشارها و تنش هاى روزانه باشد. تحقیقات نشان مى دهند خواب گردى در کودکان مبتلا با افزایش سن کاهش مى یابد و به تدریج از بین مى رود. اما اگر خواب گردى کودک از ۹ سالگى به بعد شروع شود، ممکن است در دوران بزرگسالى نیز ادامه یابد. در این صورت بهتر است، حتماً این مشکل را جدى گرفت و درصدد درمان آن برآمد. در مواردى مشاهده مى شود که خواب گردى کودک ناشى از عوامل زیر است .

– خواب ناکافى
– برنامه نامنظم خواب
– بیمارى و داشتن تب بالا
– مصرف بعضى از داروها
– پر بودن مثانه
– خوابیدن در محیطى شلوغ و پرسروصدا
خواب گردى در دوران کودکى به انواع مختلفى دیده مى شود. بیشتر کودکانى که تحت تاثیر شرایط و تغییرات محیطى قرار مى گیرند، شب ها در خواب راه مى روند. این گونه خواب گردى هاى کودک، ناشى از هیچ اختلال جدى و مهمى نیست و به طور معمول با کاهش شرایط استرس آور و رشد کودک به تدریج از بین مى رود. والدین این کودکان تنها باید مراقب باشند که فرزندشان هنگام خواب آسیبى نبیند. برخى از کودکان تنها یک بار در چند ماه و برخى دیگر چند بار در طول یک ماه در خواب راه مى روند. کودکان خواب گرد اغلب از این عمل ناخودآگاه خود احساس خجالت، شرمسارى، اضطراب، گناه و گیجى مى کنند. خواب گردى کودک خطرى براى دیگران ندارد. بیدار کردن کودکى که در حال خواب راه مى رود، هیچ مشکلى پیش نمى آورد، تنها ممکن است براى چند لحظه جهت یابى خود را از دست بدهد و کمى گیج و سرگردان شود.
• روش هاى پیشگیرى از راه رفتن در خواب
تاکنون روش علمى ویژه اى براى درمان کامل این اختلال در کودکان ابداع نشده است، ولى مى توان با به کار بردن روش هاى زیر میزان خواب گردى کودک را هر چه کمتر کرد:
* از مصرف داروهاى نامتعارف، داروها و قرص هاى تجویز نشده از سوى پزشک خوددارى کنید.
* از مصرف داروهاى خواب آور خوددارى کنید.
* برنامه خواب و بیدارى منظمى براى کودک در نظر بگیرید.
* تمرین هاى آرام سازى عضلانى، یوگا و مراقبه مى تواند موجب کاهش استرس و فشار روانى و بهبود رفتار خواب گردى در کودک شود.
• تشخیص بیمارى
تشخیص این اختلال با گرفتن پیشینه پزشکى و آزمایش هاى جسمانى آغاز مى شود. در مواردى نیز پزشک معالج براى تشخیص بیمارى آزمایش هاى دیگرى نیز توصیه مى کند.
• شیوه هاى درمان
والدین و اعضاى خانواده مى توانند با به کارگیرى نکات زیر به کودک مبتلا به خواب گردى کمک کنند:
۱ _ کودک را خیلى آرام به رختخواب برگردانند.
۲ _ کودک را از آسیب ها و حوادث ناشى از خواب گردى مصون نگه دارند.
۳ _ جلوى نرده ها، بالکن ها و پرتگاه هاى منزل نرده بکشند.
۴ _ درب اصلى خانه را قفل بزنند قفلى که بالاتر از دسترس کودک باشد.
۵ _ اجازه ندهند کودک هنگام خواب خیلى خسته و متشنج به خواب رود.
۶ _ زنگوله اى به درِ اتاق کودک نصب کنند تا با باز شدن در، به صدا درآید و اعضاى خانواده را باخبر کند.
همچنین با استفاده از روش هاى زیر مى توانند خواب گردى کودک را کاهش دهند؛
۱ _ کودک را براى چند شب تحت نظر بگیرند چه موقع از خواب بیدار مى شود و چه مدتى خواب گردى مى کند.
۲ _ بعد از چند شب، کودک را ۱۵ دقیقه قبل از خواب گردى شبانه اش بیدار کنند.
۳ _ کودک را ۴ دقیقه بیدار نگه دارند با او کمى حرف بزنند و یا کمى آب به او بدهند.
۴ _ این کار را به مدت یک هفته انجام دهند.
۵ _ چنانچه مجدداً خواب گردى کودک شروع شد، انجام این اقدامات را دوباره از سر بگیرند.
والدین، خواهر ها و برادرها و اعضاى خانواده بهتر است کودکى را که زیاد دچار خواب گردى مى شود، دست نیندازند و اذیت نکنند؛ زیرا او نسبت به این رفتار خود هیچ آگاهى اى ندارد و به طور کلى چیزى به خاطر نمى آورد. صبح که کودک بیدار مى شود، در صورتى درباره خواب گردى شب قبل او صحبت کنند که خودش در این مورد پرس و جو کند.


راه رفتن روی انگشتان (نوک پنجه) در کودکان

http://www.iranrehab.ir/images/stories/rah%20raftan.jpg

راه رفتن طبیعی, به راه رفتن پاشنه- پنجه گفته می‌شود و این بدان معنی است که زمانی که پا به سمت جلو در حال حرکت است در ابتدا پاشنه آن به زمین برسد. سپس در مرحله ایستادن(Stance) بدن از روی اندام می‌گذرد و سرانجام پا روی نوک انگشت شروع به بلند شدن می کند. زمانی که پا روی نوک انگشت است, پای دیگر روی پاشنه است. بنابراین در راه رفتن طبیعی هیچگاه کودک نباید روی نوک انگشت دو پا بایستد.

راه رفتن روی نوک پنجه یک پا (یک طرفه(

۱-  یکی از شایعترین علل این است که یک پا کاملا کوتاه است و اگر بیش از ۳ سانتی متر کوتاه باشد, کودک اغلب با راه رفتن روی نوک پنجه جبران خواهد کرد طوری که پا به زمین برسد.

۲-  یا اینکه کودکی که در یک پا اسپاستی سیتی داشته باشد.

۳- بیماری که التهاب شدید تاندون آشیل دارد،درد در پشت عضلات ساق پا یا التهاب شدید آپوفیز پاشنه درد پاشنه برای کاهش فشار روی تاندون آشیل خود ممکن روی نوک انگشت راه برود.

۴- علت نادر راه رفتن نوک پنجه یک طرفه کودک فقط می تواند همانژیوم عضلات عمقی ساق(hemangiona) باشد که آن نئوپلاسم (تومور) عروقی است که منجر به تورم عضلات ساق می شود.

راه رفتن روی نوک پنجه هر دو پا (دو طرفه(

علت اصلی رایج راه رفتن روی پنجه ناشناخته است (علت شناخته شده‌ای ندارد), به همین خاطر راه رفتن روی پنجه عادتی نیز نامیده می شود. راه رفتن روی پنجه ها بین ۱۰ تا ۱۸ ماهگی هنگامی که کودک راه رفتن را می آموزد کاملا عادی است. این امر در برخی کودکان به سادگی عادت می شود, هنگامیکه از آنها بخواهید که به طور صحیح راه بروند, آنها پاشنه‌هایشان را قبل از پنجه‌هایشان روی زمین می گذارند. ولی زمانی که آنها تمرکز نمی‌کنند به راه رفتن روی پنجه‌هایشان بر می‌گردند. همچنین در کودکان فلج مغزی رایپلژی اسپاستیک خفیف خیلی شایع است.

بیماریهای نادری که می توانند علت راه رفتن روی پنجه هر دو پا در کودکان شوند, شارکوماری توث, نورپاتی محیطی یا دیستروفی عضلانی دوشن و حتی بیماریهای خیلی نادری مثل اوتیسم, اسکیزوفرنی و سرانجام آنومالی‌های طناب نخاعی و  MS نوع جوانان است.

شروع اولیه راه رفتن روی پنجه که مشخص شده است, درست سه ماه پس از راه  رفتن کودک می باشد. به علاوه دو علت شایع آن, یکی راه رفتن روی پنجه ناشناخته و دیگری فلج مغزی دایپلژی اسپاستیک هستند.

درمان

بیشتر کودکان برای درمان لازم است که به کاردرمان, متخصص ارتوپدی و نورولوژیست مراجعه کنند. راه رفتن روی پنجه ناشناخته ممکن است فقط با مراقبت بیماری و امید به اینکه سرانجام راه رفتن روی پنجه کودک با بزرگتر شدن و رشدش, درمان بشود.

اگر شما می خواهید اسپاسم عضلات ساق را کنترل کنید آنوقت پزشکان ممکن است تلاش کنند که فقط آنرا با یک AFD ثابت نگهدارند. اگر علت آن سفتی تاندون آشیل است آنوقت ممکن است جراحی لازم باشد. شایعترین عمل, عمل رهاسازی گاستروکنیموس است. روش دیگر می تواند گچ گیری به منظور تصحیح تاندون آشیل باشد.

تمییز دادن بین راه رفتن روی پنجه ناشناخته و فلج مغزی دایپلژی اسپاستیک خفیف خیلی سخت می باشد. آن به نظر  ساده می رسد اما اینطور نیست؛ زیرا هر دو بیماری ارتباط زیادی با تولد نارس (Premature Birth), تأخیر تکاملی و سنتی تاندون آشیل دارد. به هر حال علامت خوبی وجود دارداگر کودک می تواند به طور کاملا طبیعی راه برود وقتی از او بخواهید, بیشترین احتمالی که وجود دارد این است که ممکن است کودک راه رفتن روی پنجه ناشناخته داشته باشد.

برای راه رفتن روی پنجه روانی (عصبی) هیچ مقاله‌ای درباره چگونگی درمان آن وجود ندارد. این نوع راه رفتن در کودکان اسکیزوفرن, اوتیستیک یا اختلال یادگیری دیده شده است.

کودکان فلج مغزی دایپلژی اسپاستیک نیز تقریبا همیشه شروع اولیه راه رفتن پنجه‌ای دارند. سابقه فامیلی آنها منفی است و می بایست آسیبهای نورون محرکه فوقانی یا EMG داینامیکی که غیر طبیعی است داشته باشند.

اگر آنها اسپاسم تاندون آشیل داشته باشند شما می توانید از بِرِیس استفاده کنید. اگر بیمار کوتاهی داینامیک داشته باشد درمان آن با بِرِیس خیلی سخت است و دکتر تا حد ممکن سعی می کند با گچ گیری یا بوتاکس عضله را ضعیف کند و سپس درمان با بِرِیس را ادامه دهد.

اگر آشیل کاملا سفت باشد آنگاه عمل طویل سازی استفاده می شود و همچنین اگر بیمار به طور قابل توجهی به صورت خم راه برود ممکن است طویل سازی همسترفیگ نیز انجام شود.


اختلال در راه رفتن وعلل آن

اختلال در راه رفتن وعلل آن

اختلال در راه رفتن، gait

راه رفتن آسان است و همه ی ما بدون فکر کردن، این کار را انجام می ‌دهیم. وقتی مکانیسم راه رفتن از حالت خودکار خارج شود، اشکال در طرز راه رفتن ایجاد می ‌شود که به اصطلاح پزشکی اختلال gait نام دارد.

۱۵ درصد از افراد بالای ۶۰ سال و ۲۰ تا ۲۵ درصد افراد بالای ۸۰ سال دچار این اختلال با علل نورولوژیک هستند. البته عوامل دیگری هم در ایجاد این اختلال دخیل هستند مثل مشکلات استخوانی ـ مفصلی واختلالات بینایی.

قسمت ‌های مختلفی از مغز عمل راه رفتن را کنترل می ‌کنند و یک پزشک متخصص مغز و اعصاب از طرز راه رفتن غیر طبیعی می ‌تواند به محل آسیب و نوع بیماری پی ببرد.

این مراکز کنترل کننده شامل: طناب نخاعی، ساقه مغز، مخچه، غدد قاعده ‌ای مغز و لب پیشانی مغز می ‌باشد.

هر گونه اختلال در این مراکز موجب بروز مشکلاتی می ‌گردد که این مشکلات نیز به نوبه خود موجب بروز اختلال در gait می ‌گردد.

این اختلالات در سیستم اعصاب خود را به ۶ نوع نشان می‌ دهد.

۱- ضعف اندام‌ ها

ضعف اندام ناشی از بیماری اعصاب محیطی و یا طناب نخاعی همراه با تحلیل عضلانی و کاهش رفلکس تاندون‌ ها است.

نوع راه رفتن به صورت قدم‌ های بلندی است که با ضربه محکم به زمین می‌ خورد اما ضعف ناشی از بیماری اعصاب مرکزی همراه با سفتی عضلانی، سختی در خم کردنزانو و ران و افزایش رفلکس تاندون ‌ها است و طرز راه رفتن به صورت کشیدن پا روی زمین همراه با سکندری خوردن است.

۲ ـ اشکال در قوس حسی

در اختلال مربوط به قوس حسی، بیمار قادر به تشخیص موقعیت شست پا با چشم بسته نیست و در حالت ایستاده اگر چشمان خود را ببندد، تلو تلو می ‌خورد.

طرز راه رفتن به صورت گذاشتن انگشتان پا به روی زمین و سپس محکم کوباندن پاشنه پا است.

۳ ـ اتاکسی یا عدم تعادل

در اتاکسی یا عدم تعادل مربوط به مخچه، عدم هماهنگی بین حرکات دست و پا‌ها دیده می‌ شود. طرز راه رفتن به صورت برداشتن قدم‌ های باز برای حفظ تعادل است. اما بیمار ممکن است تلوتلو بخورد.

۴ ـ احساس گیجی در سر

احساس گیجی در سر به سیستم وستیبولار در بدن مربوط می ‌گردد. گوش داخلی و مجاری نیم ‌دایره ای در این امر دخیل هستند و به همین علت عفونت ‌های گوش داخلی هم ممکن است باعث سرگیجه شود.

بیمار حالت تهوع داشته و احساس عدم تعادل می ‌کند و گاهی به هنگام راه رفتن به سمت ضایعه منحرف می‌ گردد.

۵ ـ اختلال در سیستم اکستراپیرامیدال

بیماری‌ های اکستراپیرامیدال مربوط به مشکلات ایجاد شده در ساقه مغز است. مهم‌ ترین بیماری این دسته پارکینسون است و کندی حرکات، لرزش دست و سفتی عضلات، مشخصه این بیماری است.

بیمار قدم ‌های کوتاه برداشته و چون به راحتی به عقب سقوط می‌ کند خود را به جلو متمایل می ‌کند، به هنگام حرکت، دست ‌ها را در اطراف بدن حرکت نداده و از آرنج خم می ‌کند. بیمار در شروع حرکت مشکل دارد ولی وقتی حرکت کرد می ‌تواند قدم‌ های تند بردارد.

۶ ـ مشکل در لب پیشانی

بیمار با مشکل لب پیشانی معمولا دچار تغییر در شخصیت نیز می‌ گردد. سازگاری ‌اش کم شده و یک گفته را ممکن است چندین بار تکرار کند.

شروع راه رفتن سخت بوده و به تناوب می ‌ایستد. کنترل ادرار هم ممکن است از دست برود.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

با سلام

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

لطفا معادله امنیتی زیر را تکمیل کنید * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.