ارزیابی ثانویه بر چند اصل استوار است که عبارتند از:

١- گرفتن علایم حیاتی
٢- اخذ شرح حال مجدد بر اساس SAMPLE
٣- معاینه مجدد سر تا نوک پا
۴- مستند سازی و انتخاب مقصد مناسب و ارتباط با مقصد برای گزارش دهی بیمار و اخذ پذیرش
١- در این مرحله علایم حیاتی بیمار گرفته و ثبت میشود. ساچوریشن و گلوکومتری نیز جزء علایم است. اگر در ارزیابی اولیه متوجه مثلاً شوک بیمار نشدیم در اینجا متوجه شده و درمان لازم را انجام میدهیم که عبارتست از تجویز کریستالویید وریدی.
٢- شرح حال مجدد از بیمار و یا همراه وی اخذ میشود و در مورد اجزای SAMPLE سوال میشود.
S: sign & symptom
که علایم و نشانه های اصلی مصدوم مجدداً ارزیابی و ثبت میشود.
A: Allergy
که آلرژی احتمالی مصدوم به داروی خاص سوال میشود.
M: Medication
داروهایی که بیمار استفاده میکند سوال و ثبت میشود
P: past medical history
سابقه بیماری قبلی
L: Last meal
اخرین غذایی که خورده کی و چی بوده
E: Event
حادثه ای که منجر به تروما شده است.
یا همان مکانیسم تروما
٣- از سر تا پا مصدوم معاینه میشود که اگر نکته غیر طبیعی تاکنون از دیده مخفی مانده کشف شود.
۴- ضمن مستند سازی تمامی یافته ها در برگه ماموریت باید مقصد مناسب برای انتقال بیمار انتخاب گردد. و با اورژانس مقصد بطور مستقیم یا از طریق دیسپچ ارتباط برقرار نموده و خلاصه مریض را به مقصد اعلام میکنیم.
باید در ارایه گزارش تمامی یافته های مهم بیمار و اقداماتی که خودمان انجام داده ایم بطور کاملاً شفاف صادقانه مختصر و مفید در عرض یک دقیقه بیان شود.
نکته بسیار مهم در انتخاب مقصد انتقال مصدوم ترومایی است که نیاز به موشکافی بیشتر دارد. دقت داشته باشیم مصدوم باید به مناسبترین مرکز منتقل شود نه لزوماً نزدیکترین مرکز!!
اگر بیمار در شوک باشد باید به مرکزی که دارای جراح مقیم باشد انتقال یابد. یا اگر بیمار دارای علایم ترومای شدید سر و ستون فقرات باشد که نیازمند مداخله نوروسرجری باشد باید به مرکز دارای جراج مغز انتقال یابد ولو اینکه اندکی دورتر باشد.
در ارزیابی ثانویه باید بیمار کاملاً بی حرکت بشود. با کلار گردنی، هد ایموبیلایزر، بک بورد، و بند عنکبوتی کاملاً باصطلاح بسته بندی شود. اگر آتل برای شکستگی بسته نشده باید انجام شود. و هر نکته ای که در ارزیابی اولیه فراموش شده اینجا کامل میشود. مثلاً کشیدن پتو و گرم نمودن کابین امبولانس.
در مورد سوختگی ها هم باید گفت که اساسی ترین کار شتشو با اب معمولی و یا سرم به مقدار فراوان است. در پیش بیمارستان نباید هیچ پمادی مالیده شود و فقط با گاز استریل خشک روی ناحیه سوخته عمیق پوشانده میشود.
از اصول دیگر توجه به درد بیمار است. معمولاً بیماران ترومایی از درد شاکی هستند که در پیش بیمارستان از ضد درد باید استفاده کرد و تزریق مسکن را نباید به بیمارستان موکول کرد.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

با سلام

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

لطفا معادله امنیتی زیر را تکمیل کنید * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.